11 Ιαν 2012

Τα μαθητικά μας χρόνια.



Πέρασε καιρός…αλλά μοιάζει, σαν να ήταν χθες.
Τα μαθητικά τα χρόνια!
Χρόνια ανέμελα…αξέχαστα!
Υπάρχει κανείς, που μπορεί να ξεχάσει τα μαθητικά χρόνια;
Την αγωνία για τα αποτελέσματα των διαγωνισμάτων, τα λευκώματα…τις αφιερώσεις σε τοπικούς σταθμούς…τις δυνατές φιλίες…τα πρώτα ερωτικά καρδιοχτύπια…τις επαναστάσεις μας, απέναντι στο ” σύστημα”(τις οποίες, τελικά, “την πλήρωναν»,οι οικογένειες μας!)
Πιστεύαμε, ότι μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, να τον κάνουμε καλύτερο.
Υποσχεθήκαμε, οτι ποτέ δεν θα γίνουμε γρανάζια του συστήματος, θα είμαστε εμείς…ποτέ δεν θα γινόμασταν ” κουρδιστά ανθρωπάκια”.
Η ορμή της νιότης…πρώτα αποφασίζαμε και κατόπιν σκεφτόμασταν.
Νιώθαμε πανίσχυροι, οτι είχαμε την δύναμη, να κάνουμε σχεδόν τα πάντα!
Για έναν καλύτερο κόσμο!
Όνειρα! Πόσα όνειρα κάναμε! Για το μέλλον μας, για τον κόσμο, για την αγάπη!
Αλληλοϋποσχεθήκαμε, αιώνια αγάπη, παντοτινή φιλία, σχεδόν όλοι μας!
Οι φιλίες, τότε ήταν αγνές!
Όλα ήταν όμορφα σε κείνη την ηλικία, αλλά οι ανησυχίες μας και οι προβληματισμοί μας, δεν μας άφηναν να το δούμε.
Το σχολείο τελειώνει και η προσγείωση στην, πραγματικότητα, απότομη!
Προτεραιότητα μας,η εύρεση εργασίας,( γι αυτούς, που σπούδασαν, η στιγμή αυτή, ήρθε αργότερα).
Για τα κορίτσια του τόπου μας, άρχισε μια πλύση εγκεφάλου, σχετικά με τον γάμο.
Το τι επιχειρήματα χρησιμοποίησαν, για να μας πείσουν, ότι  ο γάμος, είναι ο προορισμός του ανθρώπου ,υπερτονίζοντας τις θετικές πλευρές του,( βέβαια, τις αρνητικές, τις ανακαλύψαμε, κατόπιν εορτής).
Άλλοι σπούδασαν, έκαναν καριέρα, άλλοιαυτοδημιουργήθηκαν, παντρεύτηκαν, απέκτησαν παιδιά, δημιούργησαν ευτυχισμένες οικογένειες!(αυτός είναι ο σκοπός του ανθρώπου άλλωστε).
Μερικοί, επέλεξαν το δρόμο της επιτυχίας, με συνοδό …την μοναξιά!
Τα όνειρα που κάναμε τότε ξεχάστηκαν!
Τα θάψαμε σε μιαν άκρη του μυαλού μας, αναγκαστικά, εξαιτίας του αγώνα για επιβίωση!
Οι επαναστάσεις, αναβλήθηκαν… γι’ αργότερα .
Προέχει ο συνεχής καθημερινός αγώνας, για την πλήρωση των υποχρεώσεων.
Οι παντοτινές, ισχυρές φιλίες…χάθηκαν.
Πόσοι από μας, κρατάμε στενή επαφή, με τους τότε κολλητούς μας;
Ο καθένας, πήρε το δικό του δρόμο και οι υποχρεώσεις μας, μας ανάγκασαν να ξεκόψουμε.
Τώρα ο καθένας αγωνίζεται, ξεχωριστά, για την δουλειά του και την οικογένειά του.
Και τα όνειρα;
Πόσοι από μας, κατάφεραν να ακολουθήσουν, το επάγγελμα που ονειρεύονταν;
Σχεδόν, κανείς.
Ονειρευόταν τότε, κανείς, να γίνει υπάλληλος(δημόσιος ή ιδιωτικός),καθαρίστρια, σερβιτόρος, ή οτιδήποτε άλλο από αυτό που του άρεσε;
Δεν θεωρώ ντροπή η κατώτερο κάποιο επάγγελμα,(αντίθετα, η αεργία είναι ντροπή,)αλλά πολλοί, ακολούθησαν αναγκαστικά κάποια επαγγέλματα ,κάτοχοι πτυχίων, που  χρησιμεύουν στο να διακοσμούν τον τοίχο του σπιτιού τους.
Το άκρον άωτον, σ ‘ αυτό το ζήτημα, είναι  ότι, ενώ υπερπληρείς , όλα τα προσόντα για κάποια θέση εργασίας, αυτή να καταλαμβάνεται από κάποιον άσχετο(η αξιοκρατία, στην χώρα μας).
Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, γίναμε μέρος του ” συστήματος”.
Γρανάζια!
Ακυρώσαμε τις επαναστάσεις, ξεχάσαμε τις φιλίες, αφήσαμε ανεκπλήρωτα τα όνειρά  μας!
Προέχουν άλλα πράγματα…
οι υποχρεώσεις μας!

Xiromeritissa's Blog

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου