15 Φεβ 2012

Ξηρομερίτισσα: Η απαγωγή ή ” κλέψιμο” και το “νυφοπάζαρο”


Ο γάμος με προξενιό, ήταν συνηθισμένος, έως την περασμένη δεκαετία.Τα προξενιά, όμως δεν ευνοούσαν τους πολύ φτωχούς γαμπρούς ή τους νέους μικρών χωριών.
Ακόμα και στην Κατούνα,που πληρούσε όλα τα κριτήρια ως κεφαλοχώρι, προσφέροντας νυχτερινή διασκέδαση, βόλτες στην αγορά τις καλοκαιρινές βραδιές,τα ξακουστά πανηγύρια της ….θυμάμαι το ’80, φεύγαμε παρέες από το Αγρίνιο για καφέ στην Κατούνα, δίπλα στο χρωματιστό φωτισμένο συντριβάνι.
Τα κορίτσια πολλές φορές αντιδρούσαν στην επιλογή του πατέρα τους,αφού ο φτερωτός θεός, έβρισκε τον στόχο του…την καρδιά τους.
Σημαντικό ρόλο,σ ‘ αυτό έπαιξαν,οι πειρατικοί σταθμοί…οι αφιερώσεις…τα μηνύματα αγάπης απο  κεί..(βλ.”Βασικά…καλησπέρα σας”!)

Ο νέος, πήγαινε πρώτα να ζητήσει την αγαπημένη του,από τον πατέρα της κι αν αυτός αρνούνταν,τότε…την “έκλεβε”. Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος….η ρομαντική. Η άλλη πλευρά, ήταν η σκληρή πραγματικότητα.
Μερικοί, δεν έμπαιναν καν στον κόπο να ζητήσουν το κορίτσι ενώ μετά  καυχώνταν για το… κατόρθωμά τους.
Και το ακραίο της ιστορίας, ήταν οτι ενώ έκλεβαν το κορίτσι καθυστερούσαν τον γάμο  επίτηδες, εκβιάζοντας και ταπεινώνοντας έτσι, την οικογένεια  της νύφης.

Η μεγαλύτερη ντροπή για έναν γονιό, ήταν να αγαπήσει  το κορίτσι του και θεωρούνταν προσβολή, να του το κλέψουν. Μερικά κορίτσια τα έπαιρναν πίσω οι γονείς τους, η ξηρομερίτικη κοινωνία όμως,τα αντιμετώπιζε ως στιγματισμένα κι έτσι αναγκαζόταν να φύγουν απο το χωριό.
Όταν κάποιο ζευγάρι “κλεβόταν” προκαλούσε ποικίλα σχόλια όπως αν ο νεαρός είχε σειρές… “τον τύλιξαν”… ή αν  ήταν φτωχός ” κρίμα στο κορίτσι….χαντακώθηκε” …κ.α.
Τέτοια γεγονότα,αποτελούσαν θέμα συζήτησης,για πολλές μέρες.
Μερικοί γονείς,  υποκινούσαν τ’ αγόρια τους,να βρούν και να κλέψουν κάποια, ενώ το κορίτσι τους, που τόλμησε ν ‘αγαπήσει το …ξυλοφόρτωναν για μέρες, ( η ψυχολογική και λεκτική βία,ήταν αυτονόητη).
Ο γάμος,ακολουθούσε την απαγωγή, συνήθως…χωρίς την ευχή των γονιών του κοριτσιού.
Τα κλεμμένα ζευγάρια,στεφανώνονταν σε ξωκκλήσια.
Για τους μεν ήταν πανηγύρι,για τους δε….θρήνος.
Από τότε το κορίτσι,έπαυε να είναι παιδί τους.
Πολλές φορές οι αντιδράσεις,ήταν επεισοδιακές.
Η απαγωγή αποτέλεσε το μεταβατικό στάδιο από το προξενιό,  στην σημερινή ελευθερία των κοριτσιών.
Η απαγωγή, ήταν γενικό φαινόμενο στο Ξηρόμερο…ήταν η μόδα της εποχής και τελικά…ο αγώνας των κοριτσιών για το δικαιωμά  τους να επιλέγουν μόνες τους τον μέλλοντα σύζυγό τους.
Ένας αγώνας…με παράπλευρες απώλειες…

Το” νυφοπάζαρο “της Κατούνας.

Στην απαγωγή, κατέληγαν και οι ιστορίες αγάπης μαθητριών με εξωσχολικούς, δηλ. νέων που δεν ήταν μαθητές.
Ως κεφαλοχώρι, όταν ακόμα ήταν κοινότητα( κοινότητα Κατούνας) διέθετε Γυμνάσιο και Λύκειο, συστεγαζόμενα στο ίδιο κτίριο, όπου σήμερα,λειτουργεί μόνο ως Γυμνάσιο, στη θέση Κατωμερίσσια.
Το κτίριο αυτό, φιλοξενούσε μαθητές άλλων κοινοτήτων, όπως των Φυτειών και Παπαδάτου,ενώ ακόμη και σήμερα, φιλοξενεί μαθητές των χωριών: Κομπωτής, Αετού, Κωνοπίνας,Τρύφου και Αγ.Νικόλαου.
Το Γυμνάσιο (και Λύκειο),απέναντι από την Αγ.Παρασκευή, ,ήταν ασφυκτικά γεμάτο.
Οι τάξεις του πολυμελείς,μερικές  φορές, τα γύρω οικήματα,λειτουργούσαν ως τάξεις διδασκαλίας.
Το κτίριο αυτό από την δεκαετία του 80, έως τα μέσα της  δεκαετίας του  1990, μετατράπηκε σε….νυφοπάζαρο!
Οι διακρίσεις των προξενιών,”γέννησαν” την… “νυφοθηρία”.

Το Λύκειο Κατούνας , αποτελούσε, πόλο έλξης για τους αναρίθμητους “νυφοθήρες”, τους…” γαμπρούς”, όπως τους αποκαλούσαν.
Απέναντι, από το σχολικό κτίριο,άνοιξαν καφετέριες, το μόνιμο στέκι των γαμπρών.
Από τα χαράματα ακόμα, πριν χτυπήσει το σχολικό κουδούνι,οι γαμπροί ήταν εκεί….καλοντυμένοι…αρωματισμένοι…μερικοί,πήγαιναν κατευθείαν από τις γεωργικές εργασίες.
Οι πιο πολλοί και οι πιο επίμονοι,ήταν νέοι από τα περίχωρα,αλλά γενικά ήταν μόδα τότε.
Όσοι φοίτησαν εκεί,εκείνη την περίοδο,σίγουρα θα θυμούνται,το τι γινόταν. Αγροτικά,στολισμένα με δαντέλες ” σ’ αγαπώ”, με γεμάτα παρμπρίζ που θύμιζαν λατέρνα, πολύχρωμα φωτάκια- καρδούλες…
Μερικοί πήγαιναν ακόμα και καβάλα στ’ άλογο,ως γαμπροί και χαρακτηριζόταν ως “τρελοί” (ενώ τώρα που βλέπεις καβαλάρηδες στην πλατεία του χωριού, θεωρείται φυσιολογικό)
Σε καμμιά περίπτωση, δεν εννοώ οτι τις έπαιρναν δια της βίας.
Οι ευκολόπιστες …μαθήτριες – θύματα σίγουρα συναίνεσαν σ’ αυτό.
Πολλά κορίτσια κατάφεραν να σπουδάσουν, κλείνοντας τ’ αυτιά τους  στις “αρσενικές…Σειρήνες.
Τα κορίτσια της εφηβείας, είναι πιο ευκολόπιστα….λιγόπλανα, στα γλυκόλογα, στις υποσχέσεις… αιώνιας αγάπης.
Ακόμα και  άριστες μαθήτριες πλανεύτηκαν από τις όμορφες υποσχέσεις,από τις αφιερώσεις σε πειρατικούς σταθμούς,το σταριλίκι λίγων μηνών.

Δυστυχώς γι αυτές, η προσγείωση στην πραγματικότητα,ήταν απότομη, όταν διαπίστωσαν κατόπιν εορτής,οτι όλα ήταν βάσει σχεδίου.
Τα  όμορφα λόγια αγάπης έσβηναν σιγά σιγά ο ιδρώτας της καπνοκαλλιέργειας ή της κτηνοτροφίας.
Το βασιλόπουλο,πήρε την αρχική του μορφή,ενός χωριατόπαιδου,που όλη την μέρα έλειπε αφήνοντας την “πριγκήπισσα” να ωριμάσει απότομα συζώντας, με τα πεθερικά της.
Αναμφίβολα, μερικά απο αυτά τα παιδιά,αποδείχτηκαν αληθινοί άντρες,στηρίζοντας το ταίρι τους  και κρατώντας τις υποσχέσεις αγάπης.
Μερικοί γονείς απαγόρεψαν στα κορίτσια τους… με δίψα για μάθηση,να συνεχίσουν την μορφωσή τους στο Γυμνάσιο, εξαιτίας αυτής της κατάστασης….για να μην …παραστρατήσουν.

Σήμερα η απαγωγή είναι σπάνια και μερικοί γονείς ακόμα αντιδρούν ,όταν το κορίτσι αγαπήσει.
Για μερικούς ακόμα,μόνο το κορίτσι φταίει.

Πηγή: xiromeritissa

 


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου